De gehele week probeer ik iets te schrijven en ik krijg het niet op mijn scherm. Niet zozeer omdat het zo lastig is om te schrijven, maar voornamelijk omdat ik eigenlijk vrijwel de gehele week interrupties ervaar in mijn schrijven.
Enfin, ik merk dat ik ouder wordt…
Maar ach, je kunt het ook volwassen noemen.
Persoonlijk heb ik vanaf mijn 14e zo’n beetje gedacht dat ik oud zou zijn als ik 23 werd. Nu weet ik dat mensen met dezelfde gedachten – wanneer de tijd dan eenmaal daar is – het gevoel echter hebben dat ze nog steeds stikjong zijn. Immers ‘ze zijn toch nog geen 30’.
Ikzelf heb dat niet; ik voel me nu echt oud. Dit klinkt misschien melancholisch, maar ik heb er een goed gevoel bij.
De afgelopen week ben ik erachter gekomen dat het weer tijd is beslissingen te maken voor de de komende 2-3 jaar. Nu heb ik in het verleden nooit echt moeite gehad met keuzes maken. In dit geval heb ik er iets meer moeite mee; het betreft namelijk een of/of keuze: bij het kiezen van de ene optie zal ik nooit meer de andere optie kunnen doen, aangezien ik – wanneer ik dan klaar zou zijn – al rond de 27 a 28 zou zijn en ik toch wel wil werken tegen die tijd.
Mijn probleem is dus niet dat ik het erg vind dat ik al 23 ben. Mijn probleem is dat ik – aangezien ik nog heel veel tijdens ‘studietijd’ wil doen – dan pas te laat begin met een officiële carrière.
Daarnaast is mijn vriendin ziek. Aangezien haar ouders in Amerika zitten en ze verder hier niemand heeft, ben ik de enige die haar kan verzorgen. Welnu, mensen die mij een beetje kennen; ik ben niet zo heel handig. Ik kan niet koken, ik kan niet wassen, ik kan niet verschonen en ik heb al helemaal geen verstand van ziektes en hoe je de pijn het beste kunt verlichten. Laat ik het zo zeggen: vijf van de Zeven Werken van Barmhartigheid zijn niet aan mij besteed.
Toch moet ik zeggen; ik doe het voor haar met zoveel plezier als iemand in het verzorgen van een zieke kan hebben.
Misschien vreemd van mij, maar als ik dan heel even alleen ben, dan heb ik direct het gevoel dat ik eigenlijk (in korte tijd) een stuk volwassener ben geworden.
Enfin; Laten we het herfst noemen.
