“People stare at me weirdly here” zei mijn vriendin de eerste week dat ze in Nederland was.
Waarschijnlijk omdat ze er iets anders uitziet dacht ik toen nog. Nog vreemder vond ik dat er ook mensen waren die haar constant op straat en zonder reden (in het Nederlands) aanspraken. Zelfs als ik erbij was. Toppunt was een jongen (daar was ik dan weer niet bij) die gewoon van zijn fiets afstapte om een praatje met mijn vriendin te maken. Nu sprak hij niet zoveel Engels dus het praatje was wel erg kort, maar toch, ik had nog nooit zoiets meegemaakt of van zoiets gehoord.
Nu ben ik de afgelopen tijd meer in Utrecht dan in Tilburg en ik ben erachter dat mensen hier inderdaad een beetje anders zijn. Om te beginnen wordt hier de ongeschreven regel van maximaal een kwarttel naar onbekenden kijken ruim overschreden (iets wat je in Tilburg niet hoeft te proberen). Dat was aan het begin best wel even wennen voor mij, maar ook vooral voor mijn vriendin.
Het gekke is, het kost hoogstens slechts een paar dagen voor je eraan gewend bent. Sterker nog, je gaat er vanzelf aan meedoen. Het maakt me nu ook niet uit wat voor geslacht, ras of uiterlijk mijn aanschouwd persoon heeft, ik staar naar en groet mensen alsof ik weer terugben in mijn geboortestadje Willemstad en de ene na de andere bekende tegenkom.
Intermezzo:
Ik moet misschien even vermelden dat ik er gisteravond achter ben gekomen dat er toch een aantal blowende jongens met lichttintje nog niet volledig in Utrecht geïntegreerd zijn. Zij waardeerden het staren en groeten om een of andere reden niet zo.
Enfin, Utrecht maakt je vrolijk. Voorbeeld:
De meeste mensen die vanaf het Centraal Station van Utrecht komen lopen, lopen via Hoog Catharijne naar buiten. Tussen het Station en het begin van Hoog Catharijne staat een “mooie man” een “mooie krant” voor “mooie mensen” te verkopen. Het maakt me niet uit dat het gewoon dezelfde lelijke daklozenkrant is die een willekeurige lelijke man ook voor de plaatselijke lelijke supermarkt staat te verkopen aan nog lelijkere mensen. Het gaat mij erom dat deze man (volgens mij) ontzettend veel mensen kort een glimlach op het gezicht tovert.
Kortom, langzaamaan begin ik te begrijpen waarom mensen Utrecht zo’n gezellige stad vinden. De mensen zijn vriendelijker, je wordt fijner onthaald en je hebt het gevoel alsof je in een kleinschalige omgeving woont.
Ondanks alles zou ik het voorlopig nog niet met Tilburg willen ruilen.
