“Stel…” dacht Lars toen hij opstond op 11 mei 2010, “Stel dat ik later vandaag een aanslag voor mijn kiezen krijg; niet ernstig… zeg, een kopstoot op mijn bril. En een groot gedeelte van de aanwezige Moslims begint dan te schreeuwen dat Allah groot is… Hoe reageert de rest van de wereld dan?”
“Stel…” ging Lars verder, “Stel dat er dan iemand is in een ander land… zeg, Nederland, die hier een aantal blogs over schrijft voor zijn Universiteit: zouden mensen die dat lezen dan begrijpen dat er een aantal dingen in dit verhaal niet zouden moeten kunnen? Dat Moslims, of welke bevolkingsgroep dan ook, het met zoveel dingen in onze maatschappij al dan niet terecht oneens kunnen zijn, maar dat er een grens ligt bij geweld? Dat het niet gaat om dat geschreven staat dat de Islam geen gewelddadig geloof is, maar dat gewelddadigheid is wat gewelddadig doet? Sterker nog, dat er al een grens ligt bij het moment dat er een prijs op mijn hoofd wordt geplakt om mij te vermoorden vanuit het recht het geloof te beschermen? Dat we in landen in Noord-Europa daarvoor een institutie genaamd “het rechtssysteem” hebben waar je je misstanden uit dient te vechten? Dat je daar voor je recht dient te vechten; ook als je gekwetst wordt? En als het daar niet lukt, dat duidelijk gemaakt dient te worden dat je in Noord-Europa in ieder geval niet voor je recht met grof geweld of doodspremies vecht? Kortom, dat een dusdanige actie keihard publiekelijk veroordeeld dient te worden?”
“Even voor de duidelijkheid…” sprak Lars hypothetisch verder tegen zichzelf “Degenen die men in dit verhaal dan dus niet dient te veroordelen zijn de Moslims die tijdens de situatie enkel roepen en schreeuwen. Je kunt het daar niet mee eens zijn, je kunt daar zelfs een beetje bang van worden, maar je hoort dat niet te veroordelen. Dat is namelijk het recht dat je in Noord-Europa hebt; dat is de vrijheid van uiting en expressie in het algemeen! Dat recht hoor je hier te krijgen!”
…
“En stel…” dacht Lars tot slot, “Stel dat die jongen die die blogs zou schrijven, over zijn maximaal aantal woorden zou zitten dan toegestaan door zijn Universiteitskrant; zouden ze daar dan een probleem van maken?” Lars hoopte van niet.
Ik denk namelijk dat je van welk perspectief je ook naar onderstaand filmpje kijkt, je hier nooit genoeg woorden aan kwijt kunt.
Lars zijn minutes of fame zijn niet op het volgende filmpje te zien:
