Sterker nog; Op de betreffende plaats staan, het horen van het vallende kind, naar boven kijken en het dan direct vangen, vergt toch een reflex die je maar moet hebben en gebruiken. Ik persoonlijk maak er geen geheim van dat ik de motoriek van een prei heb en ik geef ruiterlijk toe dat in mijn geval ik het kind waarschijnlijk bovenop mijn snufferd had gekregen en ze hoogstens haar val op mijn neus had gebroken.

Voor mij bestaat Het Toeval niet. Lot overigens ook niet. Wonderen al helemaal niet. Wat de man heeft gedaan was een heldendaad, uitgevoerd door iemand die kennelijk soms de tram, soms de auto als vervoermiddel kiest, maar hoe dan ook een heldendaad. Ik kan het ook op geen enkele andere manier zien.

Persoonlijk deel ik alles als volgt in: toevalligheden waar ik iets aan (of mee) kan doen, en toevalligheden waar ik niets aan (of mee) kan doen. Waar je ook bent, om wat voor reden dan ook, zodra je een kans krijgt te handelen, moet je het doen (althans zo redeneer ik). Gebeurt er dan iets waardoor je het niet meer kan doen, dan heb je pech, maar dan heb je er dus niets aan kunnen doen.

Ok… voorbeeld; in Brussel heeft een paar dagen geleden een man een kind gevangen dat viel van drie hoog. Je moet dan voorstellen dat hij uit de H&M liep, iets hoorde krijsen, omhoog keek en de baby ving.

Een van zijn eerste reacties was dat hij blij was dat hij de tram had genomen, daarom was hij iets later en dus precies op tijd om het kind te vangen. Dat vind ik dan grappig, omdat het daar niets mee te maken heeft. Immers, als hij de auto had genomen had hij er nooit meer gestaan en het dus niet geweten. Nu stond hij er en dan heb je de keuze om te handelen of niet; heb je die keuze uiteindelijk niet, dan geeft het niet als je niet gehandeld hebt.

Afgelopen week moest ik mijn thesis afmaken. Op maandag moest ik er vol tegenaan omdat ik de rest van de week niet heel veel tijd meer had. Om 14:00 kwam ik thuis van een tentamen en om 19:15 had ik een vergadering; kortom 5 uur tijd om even flinke klappen te maken. Dat had ik dan ook gedaan; in korte tijd had ik veel sneller en efficiënter dan verwacht mijn thesis vrijwel afgemaakt.

Die avond kwam ik thuis om 22:00 en na wat kleine correcties wilde ik mijn computer afsluiten. Na het afsluiten van mijn internet en mijn Skype kwam er ineens een pop-upje: “Word has stopped processing.” Niet erg dacht ik nog, want ik heb auto-herstel. Totdat ik op “Thesis juni [Hersteld]” klikte en een tweede pop-up “Error” aangaf. Mijn hart stopte een beetje.

Na een korte check bleek dat ik mijn werk totaal niet had opgeslagen… Ik was alles van die dag kwijt. Op zo’n moment twijfel je allereerst je laptop uit het raam te sodemieteren, maar dan bedenk je snel dat zoiets zonde is. Daarna twijfel je heel even om jezelf uit het raam te gooien, maar dan is het helemaal zonde van het werk natuurlijk.

Een goed potje schreeuwen was de derde optie en de buurt kan bevestigen dat dat de gekozen optie was… Dan is het ogen sluiten, tot tien tellen en de kracht vinden om zoveel mogelijk het werk van de dag te herhalen en proberen het op de eigen automatische piloot te herstellen. Ja… auto-herstel, een geweldige uitvinding…

Rijcomfortabel.nl heeft een tijdje ook actief aan SEO gedaan en dat liep niet onverdienstelijk. Dat was althans totdat we vorige week ineens een telefoontje kregen dat we met ingang van volgende maand zo’n 120 euro per maand mogen gaan neertellen voor een site waar we kennelijk op stonden.

Dit werd nog allemaal veel interessanter toen de jongen stelde dat wij een jaar lang gratis van hun service hebben genoten en dat we nu vast zaten aan een contract waarvoor we een jaar lang konden gaan betalen (zo’n 1440 euro dus). Sterker nog, zei de jongen, wij waren al sinds april 2009 hiervan aan het genieten dus we hadden al drie maanden teveel gekregen…

Intermezzo:
Nu moet je weten dat Rijcomfortabel.nl pas sinds mei 2009 is ingeschreven bij de KVK en de site pas sinds september online staat…

Het werd nog veel vreemder toen de jongen meldde dat hij wel “coulant” wilde zijn en het contract op zou zeggen, mits we de komende drie maanden wel “even” zouden kunnen neertellen (360,- euro) en zo snel mogelijk een fax ondertekend en wel zouden retourneren.

Kortom, pure criminaliteit. We hebben maar geantwoord dat ze dat geld mooi bij de ondernemersbank mogen gaan halen; eens kijken of ze het daar wel krijgen.

Dat vertrouwen werd nóg een keer geschaad toen een medewerkster die onze klacht afhandelde dacht slim te zijn door te trachten ARAG met terugwerkende kracht alsnog onze vraag in behandeling te laten nemen. Zogezegd om te bewijzen dat we ‘gewoon’ verzekerd waren. Wij werden als bedrijf zijnde allen netjes in de CC gezet door de bank. Dit maakte het des te leuker toen de advocate van ARAG doodsimpel in 3 zinnen naar de bank en ons retourneerde dat ze de vraag nogmaals niet in behandeling kon nemen vanwege de indertijd verkeerd verschafte codes en omdat de vraag voor januari dateerde, terwijl de wijziging pas daarna was ingetreden.

Direct erbovenop echter stuurde de ABN een mailtje dat ‘na telefonisch onderhoud’ alles geregeld moest zijn. En ineens, o wonder, bevestigde ook ARAG dat we inderdaad wel degelijk verzekerd waren.

Kortom, eerst wordt je onbeschoft behandelt, daarna zetten ze alle zeilen bij om geen vergoeding voor slecht geleverde service terug te geven en daarna handelen ze de zaak onderling onder de tafel af… kortom, echt iets wat je zou willen van je ondernemersbank.

In het kort; we hadden een vraag aan de rechtsbijstandsverzekering (genaamd ARAG). Deze vraag werd beantwoord met nul op request omdat dé ondernemersbank, alias de ABN/Amro, onze bedrijfsvoering verkeerd had doorgegeven.

Volgens de ABN/Amro was het niet hun schuld; althans ze vonden dat ze geen restitutie hoefden te verschaffen. “Waarom niet?” Zou je jezelf dan af kunnen vragen. Immers, als je voor iets betaalt en je krijgt niet waar je voor betaalt, dan ben je toch ofwel bedonderd of je hoort een vergoeding te krijgen, toch? Toch?

De bank redeneerde iets anders: “U vraag was maar een kleine vraag… die eigenlijk geen betrekking hoefde te hebben op de rechtsbijstandsverzekering… daarom hoefde u er dus ook eigenlijk niet achter te komen dat u niet goed verzekerd was… daarom krijgt u geen restitutie.”

Probeer dit dus even te volgen. Omdat wij er dus niet achter hadden hoeven komen, krijgen we de teveel betaalde centen dus niet terug.

Stel even dat je een auto koopt, en neem even voor het gemak aan dat je extra hebt betaald voor de airbag. Op een dag laadt je de boodschappen uit de auto en terwijl je binnen bent klapt er een VW Golf met twee petjes erin op je bumper. Als dan in plaats van een grote ballon twee theezakjes uit je dashboard zijn verschenen, denk je dan niet dat je een bepaalde vergoeding van de autofabrikant verdient, ondanks dat je er niet achter had hoeven komen?

“Stel…” ging Lars verder, “Stel dat er dan iemand is in een ander land… zeg, Nederland, die hier een aantal blogs over schrijft voor zijn Universiteit: zouden mensen die dat lezen dan begrijpen dat er een aantal dingen in dit verhaal niet zouden moeten kunnen? Dat Moslims, of welke bevolkingsgroep dan ook, het met zoveel dingen in onze maatschappij al dan niet terecht oneens kunnen zijn, maar dat er een grens ligt bij geweld? Dat het niet gaat om dat geschreven staat dat de Islam geen gewelddadig geloof is, maar dat gewelddadigheid is wat gewelddadig doet? Sterker nog, dat er al een grens ligt bij het moment dat er een prijs op mijn hoofd wordt geplakt om mij te vermoorden vanuit het recht het geloof te beschermen? Dat we in landen in Noord-Europa daarvoor een institutie genaamd “het rechtssysteem” hebben waar je je misstanden uit dient te vechten? Dat je daar voor je recht dient te vechten; ook als je gekwetst wordt? En als het daar niet lukt, dat duidelijk gemaakt dient te worden dat je in Noord-Europa in ieder geval niet voor je recht met grof geweld of doodspremies vecht? Kortom, dat een dusdanige actie keihard publiekelijk veroordeeld dient te worden?”

“Even voor de duidelijkheid…” sprak Lars hypothetisch verder tegen zichzelf “Degenen die men in dit verhaal dan dus niet dient te veroordelen zijn de Moslims die tijdens de situatie enkel roepen en schreeuwen. Je kunt het daar niet mee eens zijn, je kunt daar zelfs een beetje bang van worden, maar je hoort dat niet te veroordelen. Dat is namelijk het recht dat je in Noord-Europa hebt; dat is de vrijheid van uiting en expressie in het algemeen! Dat recht hoor je hier te krijgen!”

…

“En stel…” dacht Lars tot slot, “Stel dat die jongen die die blogs zou schrijven, over zijn maximaal aantal woorden zou zitten dan toegestaan door zijn Universiteitskrant; zouden ze daar dan een probleem van maken?” Lars hoopte van niet.

Ik denk namelijk dat je van welk perspectief je ook naar onderstaand filmpje kijkt, je hier nooit genoeg woorden aan kwijt kunt.

Lars zijn minutes of fame zijn niet op het volgende filmpje te zien:

Als er iemand van jongs af aan geprezen werd om zijn intelligentie, dan was het Jabril wel. Jabril was in staat ieder conflict, wat voor conflict dan ook, geweldloos op te lossen. Al op zijn 14e, op de middelbare school, had Jabril eens twee vechtende docenten zich met elkaar laten verzoenen door middel van enkel woorden; iets waar Jabril jarenlang over gepocht heeft. Tot afgelopen jaar dat is, toen hij erachter kwam dat indertijd één van zijn twee oude docenten twee weken later zelfmoord had gepleegd omdat de ander er definitief met zijn vrouw vandoor was gegaan. Jabril was er altijd van overtuigd geweest dat de docent “gewoon” vertrokken was vanwege de onwerkbare situatie. Achteraf vond hij dat de docent die bedonderd was gewoon de tanden uit de ander zijn bek had mogen slaan.

Zweden was veranderd vond Jabril. Het ging allang niet meer om het probleem met Moslims op te lossen, het ging ondertussen om het insluiten en willens en wetens kwetsen van een bevolkingsgroep. Waarom zijn ze anders in verschillende landen bezig met het hoofddoekje te proberen te verbieden? Dat is toch compleet afwijken van het vraagstuk om met elkaar in één land te leven?

De club groeide uit tot 14 mannen. Af en toe nodigden ze sprekers uit. Twee weken voor 11 mei 2010 hadden ze Amatullah uitgenodigd; een vrouw die openlijk Vilks bedreigde met zijn keel door te snijden als een lammetje. Zij vertelde de jongens van de beloning van $150.000 die op het hoofd van Vilks stond.

“Stel…” redeneerde Jabril, “Stel dat ik straks Lars Vilks de bril van het hoofd stomp, zullen mensen dan begrijpen dat dit komt omdat vrijheid van meningsuiting eindigt bij kwetsen? Dat de Godsdienst voor Moslims groter is dan de mensheid zelf? Dat zoiets moeilijk is voor een Westerling om te snappen, maar dat zodra je iets beledigt, waarvan je weet dat je het willens en wetens beledigt, iets dat groter is dan een mens, dat zoiets erger voelt dan fysiek geweld te gebruiken? Je kunt claimen dat iemand zich dan dient te verdedigen in woorden, maar dan is het kwaad al geschied en is iemand al gekwetst op het belangrijkste deel van zijn of haar leven. Wat dan rest is een gevoel van haat, waarbij je ontzettend veel moeite moet doen om dat niet met geweld te beantwoorden.”

Jabrils nanoseconds of fame zijn de eerste paar tellen en zijn de aanleiding van dit filmpje:

Adil was in 1979 met zijn vrouw gevlucht naar Zweden nadat Ayatollah Khomeini de nieuwe premier van Iran, Mehdi Bazargan, had aangesteld. Adil kon niet anders dan erkennen dat zijn land nooit meer zou terugkeren onder de soevereiniteit van Sjah Mohammed.

Adil was als schrijver een uitgesproken vrijdenkende, seculiere Islamiet; iemand waar Ayatollah Khomeini geen respect voor had. Ze hadden elkaar éénmaal eerder kortstondig ontmoet tijdens een lezing in Baghdad. Adil was uit interesse gegaan omdat hij voor een conferentie toevallig toch in Irak was. Tijdens die ontmoeting had Khomeini heel duidelijk gemaakt dat voor mensen als Adil geen plaats zou zijn in Iran wanneer hij eenmaal aan de macht zou komen. Adil had dat toen nog lachend afgedaan omdat dat niet zou gebeuren…

Eenmaal in Zweden kon Adil zijn beroep als schrijver niet voortzetten vanwege de taalbarrière. Desalniettemin bouwde Adil een goed bestaan op als tapijtverkoper. In 1983 kreeg hij zijn dochter Amira, in 1988 zijn zoon Hatim.

Zijn beide kinderen waren zeer begaafd. Amira woonde ondertussen in Finland waar zij een goede functie bekleedde bij Nokia. Hatim studeerde filosofie. De laatste maanden echter was Hatim veel bezig met zijn geloof, meer dan Adil zelf ooit was geweest. Hij ontmoette steeds vaker met Islamitische vrienden op een locatie waar zij, aldus Hatim, enkel bidden en praten over de toekomst van de wereld van Allah. Adil merkte dat Hatim steeds radicalere uitspraken deed over het land waarin hij was opgegroeid en de mensen die erin wonen. Adil wilde zijn zoon proberen te begrijpen.